Day 22 Kandhar Anubhuthi (Daily Divine Delight)
கந்தர் அனுபூதி – பாடல் 22 நாள் 22
கருதா மறவா நெறிகாண, எனக்கு
இருதாள் வனசம் தர என்று இசைவாய்
வரதா முருகா! மயில் வாகனனே!
விரதா! சுரசூர விபாடணனே!
வேதாந்த்: அபூர்வா, இன்னைக்கு பாட்டுல ஒரு ரொம்ப ‘அட்வான்ஸ்டு’ (Advanced) ஆன்மீக நிலையை அருணகிரிநாதர் கேக்குறாரு. இது நம்ம போன்ல இருக்குற ‘ஆட்டோ-கனெக்ட்’ (Auto-connect) வை-ஃபை மாதிரி!
அபூர்வா: ஆட்டோ-கனெக்ட்டா? அது என்ன… நாம எப்போவும் முருகனோட கனெக்ஷன்லயே இருப்போமா? அது எப்படி சாத்தியம்?
வேதாந்த்: அதான் இந்த வரி: “கருதா மறவா நெறி”. அப்படின்னா, “நினைக்கவும் வேணாம், மறக்கவும் வேணாம்” அப்படிங்கிற ஒரு நிலை. வழக்கமா நாம கடவுளை ‘நினைக்கணும்’னு முயற்சி பண்ணுவோம், அப்புறம் வேலையில ‘மறந்து’ போயிடுவோம். ஆனா அருணகிரிநாதர், “முயற்சி பண்ணி நினைக்காமலே, இயல்பாவே உன் நினைப்பு எனக்குள்ள இருக்கணும்”னு கேக்குறாரு.
அபூர்வா: ஓ! அதாவது மூச்சு விடுற மாதிரி? நாம மூச்சு விடுறதை ‘நினைச்சு’ பண்றது இல்ல, அதுவா நடக்குது. அந்த மாதிரி கடவுள் சிந்தனை வரணும்னு சொல்றியா?
வேதாந்த்: சூப்பரா சொன்ன! அதுக்கு அவர் என்ன கேக்குறாருன்னா, “இருதாள் வனசம் தர என்று இசைவாய்”. உன்னுடைய தாமரை போன்ற இரண்டு திருவடிகளை (வனசம்னா தாமரை) என் மனசுல வைக்கிறதுக்கு எப்போ சம்மதிப்ப (இசைவாய்)? அப்படின்னு கேக்குறாரு.
அபூர்வா: வாவ்! அந்த திருவடி மனசுல வந்துட்டா அப்புறம் எதுக்கு கவலை? ஆனா முருகனை ஏன் “விரதா” அப்படின்னு கூப்பிடுறாரு?
வேதாந்த்: “விரதா”ன்னா உறுதியான விரதம் உடையவன். பக்தர்களைக் காப்பாத்துறது தான் அவரோட விரதம். “சுர சூர விபாடணனே” – சூரபத்மனைப் பிளந்து அசுரர்களை அழித்தவனே! அவ்வளவு பெரிய வீரனே, உன்னோட மென்மையான தாமரை பாதங்களை என் மனசுல கொடுன்னு உருக்கமா கேக்குறாரு.
அபூர்வா: புரியுது வேதாந்த்! “நான் உன்னை நினைக்கிறேன்” அப்படிங்கிற அந்த ‘ஈகோ’ கூட இல்லாம, முழுமையா முருகனோட திருவடியில சரணடையுற நிலையைத்தான் இங்க பார்க்குறோம்!
வேதாந்த்: Takeaways:
- இயல்பான பக்தி: கடவுளை ஒரு கடமையாக நினைக்காமல், நம்முடைய உயிர் மூச்சாக மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். முயற்சி செய்து நினைப்பதை விட, மறக்கவே முடியாத அன்பே சிறந்தது.
- திருவடி தியானம்: இறைவனின் திருவடிகளை மனதிற்குள் வைக்கும்போது, தேவையற்ற எண்ணங்கள் மறைந்து, எப்போதும் ஒரு அமைதியான ‘கனெக்ஷன்’ நமக்குக் கிடைக்கும்.
அபூர்வா: ஓகே வேதாந்த்! இனிமேல் “ஐயோ சாமியை கும்பிட மறந்துட்டேனே”னு வருத்தப்படாம, அவர் திருவடியை மனசுல வச்சு ‘ஆட்டோ-கனெக்ட்’ ஆக முயற்சி பண்றேன்!
வேதாந்த்: (சிரிக்கிறான்) அந்த முயற்சி தான் முதல் படி அபூர்வா! அதுவே ஒரு நாள் உனக்கு ‘இயல்பா’ மாறிடும். நாளைக்கு 23-வது பாட்டுல சந்திப்போம்!
முருகா சரணம் !
Kandhar Anubhuthi – Verse 22 Day 22
karudhaa maRavaa neRikaaNa, enakku
iruthaaL vanacham thara endru isaivaay
varadhaa murugaa ! mayil vaahananE !
viradhaa ! sura soora vibadaNanE !
Vedaant: Hello Apurva, today’s verse asks for a very “advanced” spiritual state. Think of it like “Auto-connect” Wi-Fi on your phone.
Apurva: Auto-connect? You mean we stay connected to Muruga all the time without trying? How does that even work?
Vedaant: That is exactly what the phrase “Karudha Marava Neri” means. “Karudha” means to think/strive to remember, and “Marava” means to forget. He’s asking for a path where he doesn’t have to “try” to remember God, nor does he ever “forget” Him. It becomes a natural, effortless state of being.
Apurva: Oh! Like breathing? We don’t consciously “think” about breathing, it just happens naturally. Are you saying he wants his connection to God to be as natural as his breath?
Vedaant: Precisely! And for that to happen, he asks: “Iruthaal vanasam thara endru isaivaai”. He’s asking, “When will You agree (Isaivaai) to plant Your two lotus-like feet (Vanasam means lotus) in my heart?”
Apurva: Wow! Once those Divine feet are in the heart, there’s no room for distraction. But why does he call Muruga “Viradhaa”?
Vedaant: “Viradhaa” means one who is steadfast in his vow. Muruga’s vow is to always protect his devotees. He also calls him “Sura Soora Vibadanane”—the one who split the demon Soorapadman. He’s saying, “O Great Warrior who fulfills His vows, please grant me the grace of Your gentle lotus feet.”
Apurva: I see! It’s about reaching a state where there isn’t even the ego of “I am meditating.” It’s just total, effortless immersion in Muruga’s presence.
Vedaant: Takeaway:
- Effortless Devotion: True spirituality isn’t a chore or a task. It’s about moving from “striving to remember” to “being unable to forget.” Like breathing, God-consciousness should become natural.
- The Lotus Anchor: By asking for Muruga’s feet to be placed in the heart, the poet is asking for a permanent anchor. When you are anchored to the Divine, the storms of the mind cannot blow you away.
Apurva: Got it, Vedaant! Instead of feeling guilty about “forgetting to pray,” I’ll focus on keeping His feet in my heart so I can stay “Auto-connected” forever!
Vedaant: (Laughs) That focus is the first step Apurva! Eventually, the effort will drop away, and the connection will just be there. See you tomorrow for Verse 23!
Muruga Charanam!